Ik ben Jacqueline Heynderyckx, 67 jaar. Op mijn 56ste kreeg ik de diagnose Parkinson, geen genezing mogelijk. Ik deed al langer aan yoga, maar sinds die dag ben ik intensiever op zoek gegaan naar technieken die me, aanvullend op de klassieke geneeskunde, konden helpen bij het leven met deze zware invaliderende ziekte. Ik volgde o.a. Mindfulness en Eutonie, yoga en meditatie.

In de tweede fase van de ziekte werd ik steeds vaker geconfronteerd met de beperkingen van mijn lichaam. Ik kon niet meer deelnemen aan het sociale leven, aan groepsactiviteiten, sport, cultuur, enz. Ik was toen net op rustpensioen. Ik had het me wel anders voorgesteld…

Toch heb ik mijn zoektocht naar complementaire behandelingen verdergezet. Zo kwam ik in contact met Esther Bloch, yogadocente en shiatsubehandelaar. Na een heel open kennismakingsgesprek focusten we ons de eerste maanden op yoga. In het begin ging het er vooral om het opnieuw leren ademen en tot rust te komen.

Na enkele maanden spraken we af om intensiever te gaan samenwerken. Het accent ligt momenteel op shiatsumassages. Het resultaat van de eerste behandelingen is verbluffend, qua energie, qua nachtrust. Ik voel dat mijn organen beter werken, dat benen, vingers en polsen minder gezwollen zijn, enz.

Ik heb nooit tegen de ziekte ‘gevochten’. De strijd is immers op voorhand verloren. Neen, ik heb steeds naar geschikte werktuigen gezocht om mezelf te behelpen en daarbij voel ik me dankbaar voor de verschillende leermeesters die mij op die weg al hebben bijgestaan.

Ook Esther is zo een goede ‘leermeester’. Ze is empathisch, zacht maar ook energiek. Ze zoekt steeds de beste ‘oplossing/benadering’ en zal indien nodig naslagwerk verrichten, informatie doorgeven en/of bespreken. Haar begeleiding is voor mij perfect.

Wat kan ik meer wensen? Ik heb alles en het allerbelangrijkste: de stille, diepe, serene levensvreugde in mij. Elke inademing is een geschenk, met dankbaarheid aanvaard ik dit ‘levensgeschenk’.

Jacqueline Heyndrickx